व्यथा शेतकऱ्याची

दुष्काळ पडला व्हता जव्हा 

तव्हा काळीज मह्य फाटलं व्हतं....

भुकेल व्हतं लेकरू मह्य 

तेव्हा ते कुशीत मह्या निजल व्हतं

पडत व्हते माह्या डोयातले आसू

तेव्हा बांध माह्या फुटला व्हता

माह्या काळजाची भोक पाहून 

तो एकटाच रडत बसला व्हता

एका येळची भाकर बी 

जव्हा भेटत नाय खायाले 

घाम गाळून गाळून माय

चटका लागतो व पायाले 

उन्हातान्हात भटकतो माय

अन फिरतो अनवाणी

चटके लागिस काळजाले 

जिवाचं व्हते पाणी पाणी

पोरीचं लगीन करीन 

व्हतं सपान मी पाहिल

कसं सांगू माय तुले

संबध मनातच राहिलं

मोठा साहेब करीन पोरा तूले

पोराले सांगून ठेवलं व्हतं

पण आता कसं सांगू त्याले

की तुझ्या बापाचं रांघत बी

त्या दुष्काळात वायल व्हतं

व्हत्याच नव्हतं झालं

मुठभर धान्य घरात आलं

पण काय सांगू हो तुम्हाला

तिथं बी सरकार आडव आल...

दोन पैक भेटिन म्हणून

धन्य मार्केट ला नेलं

नव्हता भाव माह्या सोण्याले

संबंध काही मातीमोल झालं....

एवढीच विनंती आहे सरकारला 

की सरकार मायबाप

करू नका हो माझ्या 

बळीराजा वर अत्याचार

नको त्याला गाडी 

नको त्याला बंगला

पण पोटभर भाकर 

त्याच्या कष्टाची 

मिळू द्या सरकार

तुम्ही मिळू द्या सरकार 

respected sir 2

लाख रुतले होते हो 

पायात काटे माझ्या

पण कधी डगमगले नाही

स्वप्न होते मनात माझ्या

मी कधीच हरलो नाही

साथ कुणाची नसतानाही

मी माघार कधी घेतली नाही

जबाबदारीच ओझं वाहताना

मी कधीच पडलो नाही.....

मी कधीच हरलो नाही...

जिंकायचं होत मला हे आयुष्य

ध्येयाची वाट मी कधी सोडली नाही

धडपडत फरफटत होतो मी

मी कधीच रडलो नाही....

मी कधीच हरलो नाही...

अनेक आले वाटेत काटे माझ्या

तरीही एक एक पाऊल पुढे टाकत गेलो

साथ होती फक्त नशीबाची मला

स्वप्न नवे आयुष्याचे रंगत गेलो

अवघड होत्या त्या प्रत्येक वाटा

आयुष्याच्या वळणावरती

तरीही अफाट प्रयत्न करत गेलो

कधीही झुकलो नाही कुणासमोर

स्वतःवर विश्वास ठेवत गेलो

लाख रुतले होते हो 

पायात काटे माझ्या

पण कधी डगमगले नाही

स्वप्न होते मनात माझ्या

मी कधीच हरलो नाही

सावित्रीबाई फुले जयंती

सावित्री आमची आई

आम्ही सावित्रीची मुले

मुलींच्या भविष्यासाठी तिने

शिक्षणाचे भांडार केले खुले

स्त्री शिक्षणासाठी तिने 

उभा जन्म बाई वेचला

सुखाचा त्याग करुनी 

इतिहास तिने बाई रचला

सोबतीला जोतिबांच्या

खंबीरपणे राहिली उभी

अजरामर होऊनी दोघे

त्यांची कीर्ती पसरली नभी

दगड गोटे खावूनी

अत्याचार तिने साहीला

स्त्री उद्धारासाठी बाई

उभा जन्म तिने वाहिला

समाजाने अंगावर त्यांच्या

चिखल शेणाचा फेकला

पण जोतिबांच्या साथीने

मुलींच्या शिक्षणाचा 

पाया त्यांनी रचला

कधी विसरलो तुझी शिकवण

तर परत ये कान धरायला आई

सावित्रीच्या लेकी आम्ही 

सावित्री आमची आई

वारसा स्त्री शिक्षणाचा

अविरत चालू ठेवू

सावित्रीच्या महान कार्याला

अभिवादन आम्ही देऊ

शेतकऱ्यास न्याय द्या सरकार

कितीही मांडले उपोषण आम्ही 

तरी शेतकऱ्यांना न्याय मिळतच नाही

चढले जरी फासावर आम्ही

तरी कापसाला भाव मिळतच नाही....

कितीही भांडलो कितीही रडलो 

जशाच्या तसं मात्र सरकार आहे

खुर्चीतले फक्त नेते बदलेले

तिच्यावर जशाच्या तसा भार आहे....

कितीही मांडल्या व्यथा शेतकऱ्याच्या

तरीही सरकार मात्र शांत आहे

कधीतरी जाणावं शेतकऱ्याच मन ही

त्याच्या मनात सुटलेलं वादळ आहे.....

शांत करा सरकार मायबाप

हे वादळ त्याच्या मनातलं

ओळखा तुम्ही ही त्याला

सळसळत रक्त आहे त्याच्या नसातलं....

द्या हो त्याच्या मालाला भाव

नसानसात रक्त त्याच सळसळत आहे

अख्या जगाचं पोट भरण्याची ताकद 

फक्त माझ्या शेतकरी बापातच आहे......

ध्येय

कधी होतील पूर्ण ते ध्येय मनाचे

कधी होतील पूर्ण ते स्वप्न उद्याचे

होतील साऱ्या इच्छा अपेक्षा पूर्ण

बळ असूद्या नेहमी जिंकण्याचे

कोर पान

मनातल्या भावना व्यक्त करताना

काहीतरी वेगळंच लिहायचं होत मला......

आयुष्याच्या कोऱ्या पानांवर 

माझ्या लेखणीने गिरवायच होतं तुला....

सोनेरी पहाट

ती सोनेरी पहाट व्हावी अन्

सोबत ते न दिसणारे धुके असावे

गावतावरचे दवबिंदू जसे

तूझ्या नि माझ्या सोबत खेळावे...

अलगद यावा तो अन्

घट्ट अशी मला मिठी मारावी

धुक्यातील ती पहाट ही

आसुसलेली व्हावी.....

कधी मिळावा तो सहवास तुझा ही

मी तुझ्यात हरवून जावी

कधी जुळाव्या त्या भावना तुझ्या ही

अन् मी निशब्द होऊन जावी....