respected sir 2

लाख रुतले होते हो 

पायात काटे माझ्या

पण कधी डगमगले नाही

स्वप्न होते मनात माझ्या

मी कधीच हरलो नाही

साथ कुणाची नसतानाही

मी माघार कधी घेतली नाही

जबाबदारीच ओझं वाहताना

मी कधीच पडलो नाही.....

मी कधीच हरलो नाही...

जिंकायचं होत मला हे आयुष्य

ध्येयाची वाट मी कधी सोडली नाही

धडपडत फरफटत होतो मी

मी कधीच रडलो नाही....

मी कधीच हरलो नाही...

अनेक आले वाटेत काटे माझ्या

तरीही एक एक पाऊल पुढे टाकत गेलो

साथ होती फक्त नशीबाची मला

स्वप्न नवे आयुष्याचे रंगत गेलो

अवघड होत्या त्या प्रत्येक वाटा

आयुष्याच्या वळणावरती

तरीही अफाट प्रयत्न करत गेलो

कधीही झुकलो नाही कुणासमोर

स्वतःवर विश्वास ठेवत गेलो

लाख रुतले होते हो 

पायात काटे माझ्या

पण कधी डगमगले नाही

स्वप्न होते मनात माझ्या

मी कधीच हरलो नाही

सावित्रीबाई फुले जयंती

सावित्री आमची आई

आम्ही सावित्रीची मुले

मुलींच्या भविष्यासाठी तिने

शिक्षणाचे भांडार केले खुले

स्त्री शिक्षणासाठी तिने 

उभा जन्म बाई वेचला

सुखाचा त्याग करुनी 

इतिहास तिने बाई रचला

सोबतीला जोतिबांच्या

खंबीरपणे राहिली उभी

अजरामर होऊनी दोघे

त्यांची कीर्ती पसरली नभी

दगड गोटे खावूनी

अत्याचार तिने साहीला

स्त्री उद्धारासाठी बाई

उभा जन्म तिने वाहिला

समाजाने अंगावर त्यांच्या

चिखल शेणाचा फेकला

पण जोतिबांच्या साथीने

मुलींच्या शिक्षणाचा 

पाया त्यांनी रचला

कधी विसरलो तुझी शिकवण

तर परत ये कान धरायला आई

सावित्रीच्या लेकी आम्ही 

सावित्री आमची आई

वारसा स्त्री शिक्षणाचा

अविरत चालू ठेवू

सावित्रीच्या महान कार्याला

अभिवादन आम्ही देऊ

शेतकऱ्यास न्याय द्या सरकार

कितीही मांडले उपोषण आम्ही 

तरी शेतकऱ्यांना न्याय मिळतच नाही

चढले जरी फासावर आम्ही

तरी कापसाला भाव मिळतच नाही....

कितीही भांडलो कितीही रडलो 

जशाच्या तसं मात्र सरकार आहे

खुर्चीतले फक्त नेते बदलेले

तिच्यावर जशाच्या तसा भार आहे....

कितीही मांडल्या व्यथा शेतकऱ्याच्या

तरीही सरकार मात्र शांत आहे

कधीतरी जाणावं शेतकऱ्याच मन ही

त्याच्या मनात सुटलेलं वादळ आहे.....

शांत करा सरकार मायबाप

हे वादळ त्याच्या मनातलं

ओळखा तुम्ही ही त्याला

सळसळत रक्त आहे त्याच्या नसातलं....

द्या हो त्याच्या मालाला भाव

नसानसात रक्त त्याच सळसळत आहे

अख्या जगाचं पोट भरण्याची ताकद 

फक्त माझ्या शेतकरी बापातच आहे......

ध्येय

कधी होतील पूर्ण ते ध्येय मनाचे

कधी होतील पूर्ण ते स्वप्न उद्याचे

होतील साऱ्या इच्छा अपेक्षा पूर्ण

बळ असूद्या नेहमी जिंकण्याचे

कोर पान

मनातल्या भावना व्यक्त करताना

काहीतरी वेगळंच लिहायचं होत मला......

आयुष्याच्या कोऱ्या पानांवर 

माझ्या लेखणीने गिरवायच होतं तुला....

सोनेरी पहाट

ती सोनेरी पहाट व्हावी अन्

सोबत ते न दिसणारे धुके असावे

गावतावरचे दवबिंदू जसे

तूझ्या नि माझ्या सोबत खेळावे...

अलगद यावा तो अन्

घट्ट अशी मला मिठी मारावी

धुक्यातील ती पहाट ही

आसुसलेली व्हावी.....

कधी मिळावा तो सहवास तुझा ही

मी तुझ्यात हरवून जावी

कधी जुळाव्या त्या भावना तुझ्या ही

अन् मी निशब्द होऊन जावी....

छत्रपती संभाजी राजे

*#शिवविचार_प्रतिष्ठान*

*#छत्रपती शंभूराजे*

छत्रपती संभाजी महाराजांची कारकीर्द अवघी आठ-नऊ वर्षांची; पण केवढी संघर्षमय!

घरीदारी शत्रू आणि सीमांवरही शत्रू! त्या सर्वांशी एकाच वेळी संघर्ष. अशा संघर्षातील दोन घटना पाहा.

पहिली घटना आहे जून-जुलै १६८२ ची. औरंगजेबाने स्वराज्याच्या सर्व सीमांतून आपल्या फौजा आत घुसविल्या व प्रखर हल्ले चढविले; पण छत्रपती संभाजी महाराजांनी तितकाच प्रखर प्रतिकार करून हे सर्व हल्ले परतवून लावले. मराठ्यांचे स्वराज्य हां हां म्हणता बुडवून टाकू, अशी उमेद धरून व घमेंड बाळगून दक्षिणेत आलेल्या औरंगजेबाला हा फार मोठा धक्का होता. या संदर्भात इंग्रज आपल्या पत्रव्यवहारात लिहितात "बादशहाला आलेल्या अपयशाने तो इतका चिडून गेला की, त्याने आपल्या डोक्यावरची पगडी त्राग्याने फेकून दिली असून, संभाजीराजाचा नायनाट केल्याशिवाय ती पुन्हा डोकीवर न

घालण्याची त्याने शपथ घेतली आहे!"

दुसरी घटना आहे, पुढच्याच वर्षाच्या नोव्हेंबर महिन्यातील. स्वराज्याच्या दक्षिण टोकावर असलेल्या फोंडा किल्ल्यावर चाल करून आलेल्या पोर्तुगीज

व्हाइसरॉयचा छत्रपती संभाजी महाराजांनी सपाटून पराभव केला आणि त्याला गोव्याकडे

पळवून लावले! गोव्यापर्यंत त्याचा पाठलाग करून महाराजांनी पोर्तुगीजांचे जुवे बेट

काबीज केले. आता पुन्हा व्हाइसरॉय जुवे बेटावर चालून आला. तेव्हा त्याला पुन्हा

इतका जबरदस्त मार दिला की, त्याला पळता भुई थोडी झाली! कसाबसा तो आपल्या राजधानीत पोहोचला. संभाजी महाराजांची आता प्रत्यक्ष गोव्यावर स्वारी होणार, हे स्पष्ट दिसू लागताच व्हाइसरॉयने सेंट झेवियरची शवपेटी उघडून त्याच्या पायाशी त्याने आपला राजदंड ठेवला आणि गोव्याचे रक्षण करावे म्हणून डोळ्यांत

अश्रू आणून त्याने झेवियरची प्रार्थना केली!