बाप

अंधारल्या झोपडीत 

रांधे मही माय

बाप व्हये तव्हा दिवा

भाकर कष्टाचीच खाय

पोरासाठी मह्या बाप 

फाटकी गंजी बी घालतो

शिक्षणासाठी तो मह्या

त्याच्या पोटाले जाळतो

नाय नये कपडे त्याले

ना दिवाई दसरा

फाटक्या झोपडी शिवाय त्याले

नाही कोणाचा आसरा

फाटकी झोपडी त्याची 

काय आलं माय नशिबी

पदरी पडली त्याच्या

जन्मभर ती गरिबी

मले छातीशी लावून 

मह्या बाप ढसा ढसा रडे

त्याले रडता रडता पाहून

मह्या काळजाले भोकं पडे

काय सांगू लेका 

खोट्या कर्माची व्यथा

इथ महीच हून बसलीय 

दुभंगलेल्या नशीबाची कथा

ये.... जिंदगी

ये....जिंदगी....

इन आँखो से कभी अश्क ना बेहने देना

ये जिंदगी.....

तेरे नाम कर दिया है मैने खुद को

चलते चलते थक भी जाए मेरे कदम

इन कदमो को कभी रुक ने ना देना

आशा भरी है मन में मेरे

तू सपनो को कभी टूटने ना देना

आये कितनी भी मुश्किले मेरी राह में

बस मेरे कदमो को कभी रुकने ना देना 

कितना भी संघर्ष करना पडे 

कर लुंगी मैं 

बस तू मुझे कही झुकने ना देना

छुना है मुझे ये आसमा

बस मेरे कदमो को कही रूकने ना देना .......

sapna patil.....✍🏻

ओंजळ

खूप काही दिलं मी तुला

तरीही ओंजळ माझी भरलेली होती

कारण माझ्या ओंजळीच्य खाली

तू ओंजळ धरलेली होती

खिडकी

बेधुंद होऊन बघत होते बाहेर 

मी खिडकीत उभी असताना

हातात चहाचा कप घेऊन 

पित होते मी चहा

आठवणीत तुझ्या रमताना

खिडकी

बेधुंद होऊन बघत होते बाहेर 

मी खिडकीत उभी असताना

हातात चहाचा कप घेऊन 

पित होते मी चहा

आठवणीत तुझ्या रमताना

बहिणाबाई चौधरी

जिथे तिथे पसरले अंधाराचे जाळे

पोरक्या झाल्यात आपल्या पोरी

होत आहेत बलात्कार आणि अत्याचार

तुटत चाललीय नात्याची दोरी

बहिणाबाई चौधरी

तून जगलं जीवन

ओढाताण करिसन

भाकर मिळणा खायाले

पोट भरे रडीसन..

हाती खुरप घेऊन

धुऱ्यावर माई जाये 

वावरातली माती

तिच्या कपाळी लाये....

मागे लागतसे तिच्या

नशिबाचे गिऱ्हे

संघर्ष करून बाई

तरी दुःखच उरे....

तरी दुःखच उरे....