कविता मनाची लिहत होती
कुणीच नसतं कुणाचं
असं लेखणीला माझ्या सांगत होती
बंद झाल्या सर्व वाटा
काय करावे म्हणून
विचार मी करत होती
व्यथा मनाची माझ्या
शब्दात तिला मांडत होती
भरून येतो कंठ माझा
डोळे माझे भरत होती
रितं करावं कुठ त्यांना
कवितेला माझ्या सांगत होती
भीती वाटते एकटेपणाची
लेखणीने माझ्या गिरवत होती
कुणास सांगू दुःख मनाचं
एकटीच माझी रडत होती
कुणी न यावे अश्रू पुसण्या माझे
मनाशी माझ्या भांडत होती
व्यथा मनाची माझ्या
निळ्या शाईने मिरवत होती....
व्यथा मनाची माझ्या
निळ्या शाईने मिरवत होती....
