ओंजळ

खूप काही दिलं मी तुला

तरीही ओंजळ माझी भरलेली होती

कारण माझ्या ओंजळीच्य खाली

तू ओंजळ धरलेली होती

खिडकी

बेधुंद होऊन बघत होते बाहेर 

मी खिडकीत उभी असताना

हातात चहाचा कप घेऊन 

पित होते मी चहा

आठवणीत तुझ्या रमताना

खिडकी

बेधुंद होऊन बघत होते बाहेर 

मी खिडकीत उभी असताना

हातात चहाचा कप घेऊन 

पित होते मी चहा

आठवणीत तुझ्या रमताना

बहिणाबाई चौधरी

जिथे तिथे पसरले अंधाराचे जाळे

पोरक्या झाल्यात आपल्या पोरी

होत आहेत बलात्कार आणि अत्याचार

तुटत चाललीय नात्याची दोरी

बहिणाबाई चौधरी

तून जगलं जीवन

ओढाताण करिसन

भाकर मिळणा खायाले

पोट भरे रडीसन..

हाती खुरप घेऊन

धुऱ्यावर माई जाये 

वावरातली माती

तिच्या कपाळी लाये....

मागे लागतसे तिच्या

नशिबाचे गिऱ्हे

संघर्ष करून बाई

तरी दुःखच उरे....

तरी दुःखच उरे....

बहिणाबाई चौधरी जयंती

तुमच्याच कवितेतून लागली

ओढ मला लिहिण्याची

कसा करावा संघर्ष

कळली खरी कला जगण्याची....

जगताना वळणावरती

रुतले असतील पायात काटे

तुमच्यामुळेच माई

लागले हो आम्ही आयुष्याच्या वाटे....

आयुष्याच्या वाटेमध्ये

आले असतील डोळ्यात पाणी

तुमच्या कवितांमुळेच माई

हसू फुलले हो जीवनी.....

ती नजर

प्रेम व्यक्त करण्यासाठी फक्त शब्दांची गरज नसते

ते तर डोळ्यातून ही व्यक्त होत असते....

तीच नजर तोच चेहरा अगदी पूर्णपणे डोळ्यात साठवून जातो...

मग हुरहूर लागते जीवाला 

सारखं सारखं त्याच नजरेस बघण्याची

त्याला खूप जवळून अनुभवण्याची

एकटक बघतच रहावस वाटत 

आजूबाजूला कितीही आवाज असला तरीही ऐकायला येऊ नये ....

फक्त आणि फक्त त्याच्या हृदयाचे ठोके 

त्या घड्याळाच्या काट्यासारखे टिकटिक वाजावे....

अशीच काहीशी स्थिती तेव्हा झालेली असते...

अनोळखी असूनही त्याच्या नजरेत बघावस वाटत...

एकटं एकटं रहावस वाटत...

त्याला नजरेसमोर आणावस वाटत

फक्त त्याच्याच स्वप्नात बुडून जावं स वाटत...

अन् दोघांच्या नजरा एकमेकास भिडताच

तीच ते बाजूला नजर करून लाजणं.... आणि

एकटच गालात हसणं....

खूपच भारी फिलिंग असते ती...

अन् हळुच ओठातून कवितेच्या ओळी बाहेर पडाव्या....

कदाचित यालाच प्रेम म्हणाव..

.

.

.

यावा तू असा स्वप्नात माझ्या

अन् हरवून जावं मी नजरेत तुझ्या

भरून जावी ती ओंजळ फुलांनी

अन् गुंतून जावा तू स्पंदनात माझ्या....